پرش لینک ها

اثر تغییرات در صحنه ترافیکی حین سبقت

اثر تغییرات در صحنه ترافیکی حین سبقت

14,000 تومان 12,000 تومان



چکیده

ما در این مقاله به بررسی مانورهای سبقت در شرایط ترافیک واقعی می­ پردازیم، این کار را با مقایسه­ ی مواردی که در آنها تغییر در ترافیک مخالف طی انجام مانور ترافیکی روی می­ دهد و مواردی که هیچ تغییری حین مانور ترافیکی روی نمی­ دهد انجام می ­دهیم، نمونه ­ای از حالت اول ظهور یک خودروی نزدیک ­شونده حین سبقت است. حالت دوم خود دو حالت فرعی دارد: وضعیتی که در آن خودروی نزدیک شونده­ قبل از سبقت گرفتن وجود دارد و وضعیتی که حین سبقت، هیچ خودرویی از روبرو به خودروی سبقت­ گیرنده نزدیک نمی ­شود. ما در مجموع 45 مورد سبقت را که همگی به شکل طبیعی روی دادند تحلیل نمودیم سپس به بررسی فاصله­ ی زمانی (TH) بین خودروی سبقت­ گیرنده و دیگر خودروهای دخیل پرداختیم و معلوم شد که ارتباط معناداری میان TH ترافیک مخالف و TH خودروهای عقبی در مواردی که تغییر در ترافیک مخالف روی می ­دهد و میزان نزدیکی به ترافیک مخالف کمتر از TH بحرانی (کمتر از 4 ثانیه) است، وجود دارد. همچنین معلوم شد که ظهور یک خودروی نزدیک­ شونده باعث می­ شود رانندگان سبقت ­گیرنده در نزدیکی خودرویی که از آن سبقت می­ گیرند هم به لحاظ طولی و هم عرضی بطور فعال در مضیقه قرار گیرند. اما در مواردی که هیچ تغییری در ترافیک مخالف روی نمی ­دهد، TH خودروهای عقبی تحت تأثیر TH ترافیک مخالف قرار نمی ­گیرد. یکی از نکات جالبی که به آن دست یافتیم در مقایسه­ ی بین مواردی بود که حین سبقت یک خودرو نزدیک می ­شد با مواردی که در آن خودروی نزدیک­ شونده از ابتدای مانور حضور داشت. در این وضعیت معلوم شد که هم TH ترافیک مخالف و هم بازه­ ی زمانی مانور، اختلاف زیادی دارند. نشان دادیم که رانندگان انتظار دارند حین سبقت، با یک خودروی نزدیک­ شونده مواجه شوند. البته این مقاله به لحاظ مسائل ایمنی، سؤال ­برانگیز است.

سبقت ✅ تغییرات صحنه ترافیکی ✅ حاشیه سبقت ✅ ترجمه تخصصی مقاله مهندسی عمران

سفــــارش ترجمـــه



 

شناسه محصول: 3d68cc83fef9

توضیحات

اثر تغییرات در صحنه ترافیکی حین سبقت
ترجمه تخصصی مقاله مهندسی مهندسی عمران – راه و ترابری

The effects of changes in the traffic scene during overtaking

دانلود مقاله لاتین

تعداد صفحات مقاله لاتین : 7                      تعداد صفحات ترجمه: 18                   سال انتشار: 2015               کد محصول: 10016

چکیده
ما در این مقاله به بررسی مانورهای سبقت در شرایط ترافیک واقعی می­ پردازیم، این کار را با مقایسه­ ی مواردی که در آنها تغییر در ترافیک مخالف طی انجام مانور ترافیکی روی می­ دهد و مواردی که هیچ تغییری حین مانور ترافیکی روی نمی­ دهد انجام می ­دهیم، نمونه ­ای از حالت اول ظهور یک خودروی نزدیک ­شونده حین سبقت است. حالت دوم خود دو حالت فرعی دارد: وضعیتی که در آن خودروی نزدیک شونده­ قبل از سبقت گرفتن وجود دارد و وضعیتی که حین سبقت، هیچ خودرویی از روبرو به خودروی سبقت­ گیرنده نزدیک نمی ­شود. ما در مجموع 45 مورد سبقت را که همگی به شکل طبیعی روی دادند تحلیل نمودیم سپس به بررسی فاصله­ ی زمانی (TH) بین خودروی سبقت­ گیرنده و دیگر خودروهای دخیل پرداختیم و معلوم شد که ارتباط معناداری میان TH ترافیک مخالف و TH خودروهای عقبی در مواردی که تغییر در ترافیک مخالف روی می ­دهد و میزان نزدیکی به ترافیک مخالف کمتر از TH بحرانی (کمتر از 4 ثانیه) است، وجود دارد. همچنین معلوم شد که ظهور یک خودروی نزدیک­ شونده باعث می­ شود رانندگان سبقت ­گیرنده در نزدیکی خودرویی که از آن سبقت می­ گیرند هم به لحاظ طولی و هم عرضی بطور فعال در مضیقه قرار گیرند. اما در مواردی که هیچ تغییری در ترافیک مخالف روی نمی ­دهد، TH خودروهای عقبی تحت تأثیر TH ترافیک مخالف قرار نمی ­گیرد. یکی از نکات جالبی که به آن دست یافتیم در مقایسه­ ی بین مواردی بود که حین سبقت یک خودرو نزدیک می ­شد با مواردی که در آن خودروی نزدیک­ شونده از ابتدای مانور حضور داشت. در این وضعیت معلوم شد که هم TH ترافیک مخالف و هم بازه­ ی زمانی مانور، اختلاف زیادی دارند. نشان دادیم که رانندگان انتظار دارند حین سبقت، با یک خودروی نزدیک­ شونده مواجه شوند. البته این مقاله به لحاظ مسائل ایمنی، سؤال ­برانگیز است.
کلیدواژه: خودروی نزدیک شونده ­ی جدید، حاشیه­ های سبقت، اثرات متقابل خودروها، تحلیل داده ­های ویدئویی، جاده­ ی دو لاینه.

سبقت ✅ تغییرات صحنه ترافیکی ✅ حاشیه سبقت ✅ ترجمه تخصصی مقاله مهندسی عمران

مقدمه
از بسیاری جهات عمل سبقت ­گرفتن یک خودروی از یک خودرویی دیگر در یک بزرگراه دو لاینه عملی بسیار پیچیده است که تحت برخی عوامل قرار می­ گیرد، در زیر دو عامل مهم بیان شده ­است:
(1) قضاوت اولیه ­ی راننده­  در رابطه با اینکه آیا زمان کافی برای تکمیل سبقت پیش از برخورد با یک خودروی نزدیک­ شونده یا خودرویی که از آن سبقت می­ گیرد، در اختیار دارد یا خیر؟ (گری و ریگان، 2005؛ هیلز، 1980).
(2) ماهیت پویای خطرات حین سبقت منجر به برخی اصلاحات یا حتی گاهاً تغییراتی در طرح مانور اولیه می­ شود (کلارک و همکاران، 1998، 1999).
بیشتر مقالاتی مرتبط با سبقت بر مسئله­ ی اول تأکید نموده­ اند و تمرکز اندکی بر این مورد وجود دارد که آیا قضاوت اولیه ­ی رانندگان تعیین­ کننده­ ی شیوه­ ی مانور سبقتی اجرایی، بویژه در پایان سبقت است یا خیر؟ هدف ما ابهام­ زدایی از این مسئله است. ما بر عملکرد راننده­ ی سبقت­ گیرنده در مدیریت خطر برخورد با دیگر خودرهای نزدیک ­شونده­ یا خودرویی است که از آن سبقت گرفته است، تمرکز نمودیم و این کار تحت شرایط تغییرات پویا حین مانور (برای نمونه ظهور یک خودروی نزدیک­ شونده­ ی جدید) انجام شد.
دسته ­ای از مقالات در رابطه با توانایی رانندگان در تخمین فاصله­ ی زمانی مورد نیاز برای عبور یک خودروی پیشرو در جلوی یک خودروی نزدیک ­شونده، بیانگر این موضوع هستند که عموماً رانندگان در تصمیم­ گیری ­های ایمن، قضاوت ضعیفی دارند (هوم و وینر، 2010؛ هوری و همکاران، 2007؛ گری و ریگان، 2005؛ گوردن و مست، 1970؛ ج.نز و هیمسترا، 1966؛ کروفورد، 1963). این قضاوت ­های اشتباه بیشتر ناشی از سختی تخمین دقیق فاصله و سرعت نزدیک شدن یک خودروی نزدیک­ شونده تحت تأثیر عوامل ادراکی برای رانندگان است (بررسی مجدد در تاراناتان، 2012؛ گروئگر، 2000).
این واقعیت که قضاوت­ های رانندگان دقیق نیست، لزوماً به معنی ناایمن بودن یک مانور سبقتی نیست (گری و ریگان، 2005). برای مثال به خوبی می ­ دانیم که بازه ­های زمانی عبوری مورد پذیرش رانندگان تا حد زیادی تحت تأثیر شماری از عوامل قرار می ­گیرد: برای مثال:
  • نوع مانور سبقتی که راننده قصد انجام آن را دارد (جنکینز و ریلت، 2005؛ ویلسون و بست، 1982؛ متسون و فوربس، 1938)،
  • حجم ترافیک در جهت مخالف (بلا، 2011؛ فرح و همکاران، 2009)،
  • و/یا زمان انتظار برای یک فرصت جهت سبقت گرفتن (پلاتشک و پولوس، 2005؛ سومالا، 1980).
 تمامی عوامل گفته ­شده، به روشنی نشان می­ دهند رانندگانی که تصمیم به سبقت می­ گیرند بازه­ های زمانی مورد پذیرش خود را با توجه به وضعیت ترافیکی انتخاب می­ کنند. اما این پرسش که آیا چنین انطباق ­هایی همیشه برای تضمین سبقت ایمن مناسبند را نمی ­توان با قطعیت پاسخ داد. ما 400 سند راهنمایی و رانندگی را در ارتباط با ترافیک جاده­ ای سبقت ­های منجر به سانحه را در مورد بررسی قرار دادیم ، از همان آغاز مشخص بود که سبقت­ گیرندگان دو نکته­ ی کلیدی را نادیده می­ گیرند:
 (1) احتمال اینکه حین سبقت گرفتن، یک خودرو از گوشه ­ای نزدیک شود
(2) احتمال هرگونه تعامل خطرناک با خودرویی که از آن سبقت گرفته می­ شود.
احتمال دارد راننده­­ ی سبقت گیرنده، مانور را با حرکتی خطرناک تکمیل نماید که این ناشی از “تمرکز او بر یک منبع خطر بدون توجه به دیگر خطرات” است (کلارک و همکاران، 1999، 864). هگیمان و همکاران (2002، 2859) از سوی دیگر وقتی که یک راننده تصمیم به شروع سبقت می­ گیرد کم و بیش تنها عوامل ایستای اثرگذار بر فرصت سبقت را بررسی می­ کند و عوامل فرصت پویا مانند ترافیک مخالف، در مرحله ­ی بعدی قضاوت می ­شوند.

سفــــارش ترجمـــه

می خوای از فایلای با ارزشی که داری درآمد داشته باشی؟ باهامون تماس بگیر